54 minuten – Marieke Nijkamp

54 minuten 004Titel: 54 minuten
Originele titel: This Is Where It Ends
Auteur: Marieke Nijkamp
Verschenen: september 2016
Uitgever: HarperCollins Holland
Aantal pagina’s: 311
Goodreads

[quote]10:00 uur
De directeur van Opportunity High School beëindigt haar toespraak en verwelkomt alle leerlingen voor het nieuwe semester.
10:02 uur
De leerlingen staan op om naar hun klassen te gaan.
10:03 uur
De auladeuren gaan niet open.
10:05 uur
Iemand begint te schieten.

Uiterst minutieus volgt 54 Minuten vier jongeren tijdens een schietpartij op een middelbare school. Verteld vanuit verschillende perspectieven kom je achter de motieven van de schutter en word je als het ware de terreurdaad ingezogen.[/quote]

Vorige week viel dit boek onverwachts op mijn deurmat. Ik was er aan de ene kant wel benieuwd naar, maar aan de andere kant… Doorgaans lees ik dit soort boeken niet, omdat dit thema, een aanslag, voor mijn gevoel iets te dicht bij komt. Niet in de zin van dat het nu steeds vaker gebeurt en voordat je het weet is het bij je in de buurt, maar omdat ik zelf in zekere zin ook een aanslag heb meegemaakt. Weliswaar heel anders dan een schietpartij, maar ik was ergens een beetje bang dat dit boek die emotie en dergelijke weer helemaal los zou maken. Toch begon ik erin, want het trok me wel. Twee dagen later was het uit.

54 minuten 001

Vier personages, één verhaal

Dit boek vertelt het verhaal van een schietpartij op een middelbare school in Amerika. Die duurt 54 minuten (hence the title, hihi). Die 54 minuten lees je in dit boek door de ogen van vier personages: Tomás, Sylvia, Autumn en Claire. Deze vier personages hebben niet direct allemaal iets met elkaar te maken in de zin van dat het dikke vrienden zijn, maar door hun verleden zijn hun verhalen wel met elkaar verweven en eigenlijk draaien al die verhalen om één persoon, die dan weer niet een eigen pov heeft. Daardoor heb je een beetje het gevoel dat je een alwetende verteller hebt. De enorm korte ‘hoofdstukken’ helpen daar ook enorm bij.

Toch had ik soms wel wat moeite met zoveel verschillende personages. Ik denk zeker dat één daarvan, Claire, best weg had gekund. Haar verhaallijn vind ik het grootste deel van de tijd eigenlijk maar weinig toevoegen. Sylvia en Autumn zijn eigenlijk de meest interessante verhaallijnen, daar valt het meeste te ontdekken. Vooral qua gevoelens en verleden, maar ook omdat zij daadwerkelijk in de aula zijn met de schutter. Hun verhaallijnen druipen dan ook van emotie. Tomás is op zich wel leuk om te lezen en ik weet niet zo goed of hij weg had gekund, maar ik denk wel dat het ook een minder personage is, omdat zijn verhaallijn uiteindelijk niet echt heel veel toevoegt (maar wel meer dan dat van Claire).

54 minuten 003

Iets met social media

Toen ik het boek doorbladerde viel mij al op dat er ook tweets tussen zitten. Ik dacht gelijk: interessant! Maar ik vraag me nu eigenlijk af wat Marieke ermee wilde bereiken. De tweets zijn soms een beetje onduidelijk en voegen ook eigenlijk weinig toe. Ik denk wel dat het sterk had kunnen zijn als het anders was aangepakt, want je kunt zoiets natuurlijk uitstekend gebruiken om bijvoorbeeld te illustreren hoe snel nieuws de ronde doet met social media. Alleen dat komt dus niet echt naar voren in dit verhaal. Ook worden de tweets niet echt afgerond aan het eind van het verhaal, waardoor je je nog meer afvraagt wat het doel ervan was.

En dan die puntjes nog ……

Wat mij ook opviel bij het doorbladeren, is dat het boek ruim is opgezet. Het lettertype is redelijk groot en er zit veel wit op de pagina’s. Daarnaast zit er ook best een stuk wit als je van het ene perspectief op het andere overgaat. Maar wat me daarin het meest trof tijdens het lezen, waren de puntjes. Bij elke wisseling van perspectief staat een rijtje puntjes. Ik denk een stuk of 6 ofzo. Klein, maar met zoveel impact. Ze suggereren niet alleen dat het verhaal nog niet af is, maar ze geven een kil gevoel. De puntjes zijn net zwarte kogels in een witte muur. Doeltreffend en zo enorm versterkend in dit verhaal. Het bewijst hoeveel impact een opmaak van een boek kan hebben.

54 minuten 002

Spanning en emotie

Tot slot toch ook nog even die verhaallijn en die emotie, waar ik in het begin misschien zelfs een beetje bang voor was. Uiteraard, dit boek is heftig en de gevoelens komen echt wel over. Ik voelde de spanning van de aula en wilde zo graag doorlezen en weten wat de motieven van de schutter waren. Het boek was ook niet voor niks in twee dagen uit, hihi. Toch vond ik de emotie in het begin en het midden nog niet helemaal optimaal. Ik was niet bang voor wat er te gebeuren stond, ik voelde geen knoop in mijn maag. Dat vond ik ergens jammer. Al maakte het eind veel goed. Dan gebeurt er ineens nog zoveel met de hoofdpersonages. Stuk voor stuk rolden er tranen over mijn wangen, totdat ik bij het epiloog echt lag te huilen. Prachtig is in deze context misschien een beetje cru om het eind mee te omschrijven, maar wat een eind. Zo heftig, zo touching, zo passend en mooi afsluitend. Het maakte het boek echt af.

Eindoordeel

Dit typisch Amerikaanse tafereel sleept je als lezer al vanaf de eerste pagina mee. Helaas mist er wat emotie en zijn vier personages wat veel voor het verhaal, maar toch blijf je lezen. Je wilt weten of iedereen het overleeft en wat in hemelsnaam het motief is van de schutter. En rondom dat verhaal ontvouwen zich de verhalen van de hoofdpersonages. Hoe zij de laatste periode zoveel hebben meegemaakt. En dan dat eind… Het ontroert je, dat kan niet anders. Dit verhaal is heftig, dit verhaal pakt je vast en sleept je mee, tot de laatste kogel uit het pistool knalt. Dit boek is ijzersterk!

4,5 ster   Handtekening Madelon 001
 

Button Bol 001    Button The Book Depository

2 Reacties op “54 minuten – Marieke Nijkamp”

  1. Een zielig goed-kwaad-verhaaltje. De boze schutter en de lieve slachtoffers. Gaat zo een schutter zomaar knallen? Volgens Marieke ongeveer wel. Wat meligheid om het af te ronden (kan je hiermee al aan de slag als tearjerker?) en je hebt een boek voor de hersenloze massa.

Geef een reactie

CommentLuv badge